حال شما را شاید از روی رنگ پوستتان بفهمند یا از روی حالت چشمهایتان؛ حال من را اما از روی ناخنهایم میفهمند. لاک که میزنم، خوبم. لاکهایم که لبپر میشود و درستشان نمیکنم یعنی حوصله ندارم. آن وقتهایی هم که لاک نمیزنم بهتر است کسی نزدیکم نشود.

پ.ن: من هیچ کانال یا پیجی برای نوشتههایم ندارم. هرچه هست، همینجا توی همین وبلاگ است. به قول معروف «نیکولا شعبهی دیگری ندارد!»، صرفا جهت اطلاع!

تندیس بهترین جملۀ عاشقانۀ قرن را اهدا میکنیم به «ببخشید دلتو شکستم». شبیه این است که یک مرغ بخرید، بکُشید، پرهایش را بکنید، تکهتکهاش کنید، توی زعفران و پیاز بخوابانید، به سیخ بکشید، روی منقل بگذارید، بعد که حسابی مغزپخت شد بگذارید لای نان و بخورید. آنوقت بگویید: «ببخشید خوردمت مرغ جان!»

هرکس به زندگی آدم میآید، یک جوری هم از زندگی آدم میرود. یکی میمیرد و میرود، یکی مهاجرت میکند و میرود، یکی ازدواج میکند و میرود، یکی هم هست ولی انگار رفته. غم رفتن این آخری از همهشان غمتر است...

زمان خریدن یا اجارهکردن یک خانۀ جدید، حواستان به اندازهاش باشد. نه اینکه خانه را با مبل و فرش و اثاثهایتان بسنجید. خانهای بگیرید که برای شادیهایتان کوچک باشد و برای غمهایتان بزرگ. آنوقت رهگذری که از زیر پنجرهتان رد میشود، مجبور نیست هر روز صدای دعواها و گریههایتان را بشنود و هر روز توی دلش بگوید: «یعنی میشه یه بار از این پنجرهها خنده بپاشه بیرون؟!»